
Buram buram pide kokuları,sokaklardan ezanla gelen çatal bıçak sesleri,davulcular,teravihler..
Yine bir ramazan geldi,bu yılda buruk gireceğim diyerek 1 hafta önceden ağlamalara başlamıştım :) Ama düşündüm de,ailem dağılmışta olsa şükürler olsun her biri yaşıyor.Bu ramazanı hüzünle değil,manevi bir haz içinde geçirmeyi istiyorum.
Düşünürseniz öyle özeliz ki,her yıl 1 ay insanlar birbirinin ne yediğini,aç olup olmadığını daha bir düşünüyor,iliklerimize işliyor o manevi koku.Kocaman çadırlarda ezanla birlikte çatal bıçak,birlik sesleri geliyor kulaklarımıza.Herkes birbirinin gözlerine daha bir sıcak bakıyor sanki,aynı duyguları paylaşıyoruz dercesine.
Yılın 11 ayını evlatlarına yemek götürme telaşıyla geçiren yoksullar,bu 1 ay nefes alıyor özgürce.Birçok insan tatmadığı güzellikler tadıyor.İnsan olduğumuzu yeniden hatırlatıyor.
Oruç tutmanın insan için işkence olduğunu düşünüp bardağın boş yanını görmekte ısrar edenleri bu güzellikleri görmeye çağırıyorum bu yıl.Oruç tutatız yada tutmayız ama başka hangi millet böylesine güzel ve özel 1 ay geçiriyor bunu bir düşünmek lazım.Bu yıl ramazan-ı şerifin güzellikler getirmesini,bu güzelliklerin kalan 11 ay sürmesini diliyorum.
Bu manevi havayı ciğerlerimize doldurabilmemiz,yardım ayında olduğumuzu unutmamamız dileğiyle.Herkese hayırlı ramazanlar! :)
Resim Kaynak:Flickr